در بلا تكليفي،

در كش و قوس حياتي جانكاه ...

                                    به افق چشم بدوزم تا كي؟

سالها آمد و رفت،

بارها من ديدم

                                    كوچ مرغان غزل خوان چمن،

                                    سفر چلچله ها،

                                    كوچ برف از دل كوهسار بلند،

                                    كوچ هر فصل را ...

ليك ياد تو از دل نرود،

تو نخواهي آمد،

رفتنت را به خدا آمدني نيست دگر ...

بي ثمر منتظر معجزه ام!

بي ثمر،

ديده بر اين راه كبود،

                                    به افق چشم بدوزم تا كي؟؟؟

همه برگ ها آتش سرخ، همه شاخه ها شعله زرد

درختان همه دود پیچان به تاراج باد

و برگی که می سوخت، میریخت، می مرد

و جامی سزاوار چندین هزار نفرین که بر سنگ می خورد

من از جنگل شعله ها می گذشتم

غبار غروب به روی درختان فرو می نشست

و باد غریب، عبوس از بر شاخه ها می گذشت

و سر در پی برگ ها می گذاشت...

فضا را صدای غم آلود برگی که فریاد می زد

و برگی که دشنام می داد

و برگی که پیغام گنگی به لب داشت

لبریز می کرد،

و در چشم برگی که خاموش خاموش می سوخت...

نگاهی که نفرین به پاییز می کرد...

حریق خزان بود،

من از جنگل شعله ها می گذشتم،

همه هستی ام جنگلی شعله ور بود

که توفان بی رحم اندوه

به هر سو که می خواست می تاخت،

می کوفت، می زد، به تاراج می برد

و جانی که چون برگ

می سوخت، می ریخت، می مرد

و جامی سزاوار نفرین که بر سنگ می خورد...

شب از جنگل شعله ها می گذشت

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش می سوخت گفتم

مسوز این چنین گرم در خود، مسوز

مپیچ این چنین تلخ بر خود، مپیچ

که گر دست بیداد تقدیر کور

تو را می دواند به دنبال باد

مرا می دواند به دنبال هیچ

...

کفشهایم کو ؟

چه کسی بود صدا زد سهراب؟

آشنا بود صدا،

            مثل هوا با تن برگ ...

بوی هجرت می آید،

بالش من پُر آواز پر چلچله هاست.

باید امشب بروم ...

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم، حرفی از جنس زمان نشنیدم!

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود،

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد،

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت،

باید امشب بروم ...

باید امشب چمدانی را که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم و

به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند ...

یک نفر باز صدا زد سهراب!

کفشهایم کو ؟

ميعادگاه قافله آرزو كجاست ؟

هان اي دل هميشه مسافر، بگو كجاست ؟

اينك وراي گريه يكريز ابرها

لبخندهاي اين افق اخم رو كجاست ؟

دلگيرم از حقارت دنياي اين چنين

انديشه اي فراتر از اين چارسو كجاست ؟

اي كاش حلاوت ياد تو، مرا از ناخالصي هاي وجودم

(مثل: غرور، خودخواهي و ...) جدا كند و

اي كاش بتوانم به همه ي دنيا بگويم كه

تو زيباترين حقيقتي هستي كه مي توان به آن رسيد.

وجود نا متناهي تو در هر طيفي پيداست

و آنچه ملكول هاي هستي را به هم پيوند مي دهد،

تنها عشق پيوستن به توست.

اي نور جاويد و اي منبع اميد،

مرا از عشق پيوستن به خودت هيچگاه بي نياز مكن.

گرفتار آن دردم که تو دوای آنی!

در آرزوی آن سوزم که تو سزاوار انجام آنی!

بنده ی آن ثنایم که تو سزای آنی!

من از تو چه دانم! تو دانی! تو آنی که خود گفتی! و چنان که گفتی، آنی!

در هجر تو کار بی نظام است مرا

            شیرین همه تلخ و پخته خام است مرا

                                   در عالم اگر هزار کام است مرا

                                              بی نام تو سر به سر حرام است مرا